biz kimiz

App-ron bir marka fikri olarak çıkmadı.
Mutfakta neyin yanlış gittiğini fark ettiğimiz gün başladı.

Mutfakta çalışan insanların ne yaşadığını bilmeden üniforma yapılmayacağını fark ettiğimizde başladık. Kumaşın sadece kumaş olmadığını, nakışın sadece süs olmadığını, bir önlüğün gün içinde kaç kere çıkarılıp takıldığını, bir ceketin omzunda bütün gün ne taşıdığını gördük.

Biz bu işi uzaktan izleyerek öğrenmedik. Sorarak, deneyerek, yanlış yaparak, tekrar yaparak öğrendik.

İlk günden beri şunu biliyoruz:
Bu iş “çok güzel dursun” işi değil.
Bu iş doğru dursun işi.

Nasıl başladı?

App-ron’un ilk somut adımı, atölyeye gelen ilk önlükle atıldı. O önlük bir ürün değildi. Bir denemeydi. “Bunu böyle mi yapsak?” sorusuydu.

O noktada şunu anladık: Bu işi başkasına tarif ederek değil, bizzat içine girerek öğrenmemiz gerekiyordu.

Atölye meselesi

App-ron hâlâ bir atölye. Çünkü üretimle bağını koparan markanın, ürünü de kopar.

Burada kalıp konuşulur. Omuz düşmüş mü, kol dar mı, göğüs sıkıyor mu… “Bir beden büyütelim mi?” sorusu bilgisayarda değil, ürünün üstünde sorulur.

Atölye bizim için bir üretim alanı değil, öğrenmeye devam ettiğimiz yerdir.

Nakış neden bu kadar önemli?

Çünkü isim, unvan ve logo kalıcıdır. Baskı gibi silinmez. Yanlış yapıldığında geri dönüşü yoktur.

O yüzden logo nakışını doğrudan ürüne atmayız. Önce aynı kumaşta deneriz. Fotoğrafını çekeriz. Göndeririz. “Oldu” demeden devam etmeyiz.

Bu süreç bize zaman kaybettirmez.
Aksine, hatayı baştan çözer.

Beden meselesi

App-ron’da beden, etikette yazan harf değildir. Duruştur.

Aynı bedeni giyip bambaşka duran çok insan gördük. O yüzden “diğer markada M giyiyorum” cümlesine mesafeliyiz. Günlük kıyafete, çalışma şekline, harekete bakarız.