App-ron Ekibi

App-ron tek bir kişi değil. Ama herkesin yeri net.

Zeynep

Dışarıdan görünen yüz, içeride süzgeç.

Bugün ağırlıklı olarak markanın dili, sosyal medya, içerik üretimi ve yeni ürün geliştirme tarafında. Ama App-ron’da geliştirme masa başında kalmaz. Her fikir dönüp dolaşıp atölyeye iner.

“Bu App-ron mu?” sorusu hâlâ buradan geçer. Olduysa olur, olmadıysa sökülür. Süslü anlatım yok.

Tugay

Atölyenin nabzı.

Tugay aynı anda hem atölyenin içinde, hem müşterinin karşısında, hem de siparişin tam ortasındadır.

Bir iş yetişmeyecek gibi duruyorsa, bir müşteri kararsızsa, üretimde bir düğüm varsa, çözüm genelde buradan çıkar.

Zeynep geliştirme tarafındaysa, günlük akış Tugay’dadır.

Meral Abla

Atölye onunla sakin kalır.

Meral Abla atölyenin sesini yükseltmez, ama ortam onunla toparlanır.

Hangi iş ne zaman yapılmalı, nerede yavaşlanmalı, nerede acele edilmemeli… Bu denge onun sezgisiyle kurulur.

Tecrübe burada bağırarak değil, sakinlikle çalışır.

Uğur

Sessizce çalışan düzen.

Uğur çok görünmez. Ama makineler çalışıyorsa, sistem tıkırındaysa, arka planda güçlü bir kurgu vardır.

Teknik sorunlar, ayarlar, “neden olmadı?” soruları çoğu zaman konuşulmadan çözülür.

Ahmet

Akışın görünmeyen eli.

Hazırlık, toparlama, parçaların yerinde olması… İşler akıyorsa, Ahmet’in eli mutlaka değmiştir.

Doğan

“Burada bir şey var” hissi.

Eksik etiket, yanlış beden, kaymış detay… Doğan görür. Ürün ondan geçmeden tamamlanmaz.

Burcu

Dağılmayan sistem.

Parçaların yarım kalmaması, işlerin birbirine girmemesi, atölyenin ayakta kalması… Burcu’nun düzeni burayı taşır.

Muazzez

Aceleye gelmeyen iş.

Aynı işi defalarca yapsa bile kalite düşmez. Sabır burada bir refleks.

Sümeyye

Sorgulayan bakış.

“Bunu neden böyle yapıyoruz?” App-ron’da bu soru kıymetlidir.

App-ron’da herkes her işi yapmaz. Ama herkes yaptığı işi bilir.

Bir ürün tek kişinin değil, bu atölyenin işidir.